Als topsporter wil je altijd vooruit: sterker, sneller, beter. Maar soms dwingt je lichaam je tot stilstand — of in elk geval tot vertragen. Voor Sharissa Oussoren kwam dat moment afgelopen zomer, toen een hernia haar seizoen abrupt onderbrak. Sindsdien staat alles in het teken van zorgvuldig opbouwen, luisteren naar haar lichaam en opnieuw vertrouwen vinden. Nu, maanden later, is de stijgende lijn zichtbaar en werkt ze met een vierde plek op het NK Pure Sprint stap voor stap toe naar haar seizoensdoel: het NK sprint junioren.

Gedwongen pas op de plaats

Op de vraag ‘hoe gaat het met je?’ volgt een overtuigend positief antwoord. ‘Eigenlijk heel goed. Kijk, mijn blessure gaat niet zomaar weg — het blijft aftasten en kleine stapjes zetten — maar het gaat wel elke week een beetje beter.’ Even terug in de tijd, naar augustus 2025, wanneer Sharissa te maken krijgt met een hernia en noodgedwongen aan de kant moet staan. ‘Ik heb echt anderhalve maand amper tot weinig kunnen trainen. Vanaf oktober ben ik heel langzaam weer gaan opbouwen.’ Concreet betekende dat rustig trainingen oppakken en vooral kijken hoe ver ze kon gaan, zonder haar lichaam te forceren.

Bouwen met beleid

De Twente Cup begin november kwam naar eigen zeggen te vroeg. Toch stond Sharissa aan de start. ‘Ik wilde gewoon graag rijden. Testen waar mijn grens lag, hoe het zou voelen.’ Die grens bleek hard: ‘Ik moest de laatste rondes van de 1500 meter volledig laten lopen, het ging gewoon te snel.’

Ze geeft toe dat dat even een klap was. ‘Ik zag mijn seizoen al helemaal verdwijnen.’ Toch heeft ze er geen spijt van. ‘Ik wist toen wel wat mijn niveau was en van waar ik verder kon bouwen.’ Samen met de begeleidingsstaff van KTT-NW gebeurde dat heel gestructureerd. ‘Ik kon goed aangeven wanneer ik last had, en daar hebben we het plan op aangepast. Vooral in de krachttraining: spieren aansterken, bepaalde bewegingen keer op keer herhalen, totdat ik er geen pijn meer van kreeg.’ Het was, zoals Sharissa het noemt, ‘heel goed naar mijn lichaam luisteren’. Niet te snel willen, maar elk stapje vieren en van daaruit door.

De trainingsachterstand laat nog steeds sporen na, maar ze is vooral blij dat ze alles weer kan meedoen. ‘Ook de wedstrijden na de Twente Cup waren weer een stap vooruit. Qua snelheid nog niet top, maar ik kon goed rijden en had geen pijn en dat was het belangrijkste.’

Op naar het NK sprint

Afgelopen weekend ging Sharissa dan ook zonder verwachtingen naar het NK Pure Sprint. Een wedstrijd waar ze vorig jaar nog als derde eindigde, maar dit keer draaide het vooral om goede races rijden. ‘Ik had geen verwachtingen, maar stiekem wel een beetje hoop. Ik wist dat ik in de trainingen goed bezig was, maar ook dat de andere meiden wél een volledig seizoen hebben kunnen trainen.’

Na de eerste afstand, de 100 meter, voelde ze al dat het goed zat. ‘Ten opzichte van vorig jaar was het niet per se beter, maar ten opzichte van mijn eerdere races wel. Het was mijn snelste opening van het seizoen.’

Met die wetenschap kijkt ze optimistisch naar komend weekend, wanneer het NK Allround junioren op de planning staat. ‘Maar mijn focus ligt op het NK sprint van later dit seizoen. Het NK Allround van deze week zie ik vooral als een mooie training, met extra wedstrijdspanning.’ Ze vervolgt: ‘Ik wil vooral goed schaatsen in de races, want de vertaling van training naar wedstrijd vind ik soms nog lastig.’ Na een korte stilte voegt ze toe: ‘En ik hoop stiekem dat ik de afsluitende 3 kilometer mag rijden. Dat zou mooi zijn.’

De waarde van kleine overwinningen

Na een periode van onzekerheid is de stijgende lijn voor Sharissa duidelijk ingezet. ‘Ik blijf er echt positief in staan. Ik merk dat het in de trainingen steeds beter gaat.’ Geduldig zijn, dat is volgens haar de sleutel. ‘Deze blessure heeft me wel laten inzien dat ook kleine overwinningen belangrijk zijn. Niet altijd verwachten dat je gigantische stappen maakt, maar realiseren dat elk klein stapje óók progressie is.’

Header-afbeelding gemaakt door @focusbyhanneke